تاریخچه رطوبت سنج ها

شاید این ریاناندو---- مردی بود که در قرن پانزدهم در ایتالیا متولد شد--- اولین کسی بود که این ابزار را برای اندازه‌گیری میزان بخار آب موجود در هوا ابداع کرد. او یک تکه پنبه خشک شده را روی یک ضربه محکم گذاشت. سپس جسمی به وزن پنبه را در طرف دیگر اسلم قرار داد. همانطور که پنبه خشک شده بخار آب را از هوا جذب می کند، سنگین تر می شود و این طرف اسلم شروع به فرود می کند. تفاوت بین این دو وزن معیار رطوبت است.

دانشمندان رطوبت نسبی را با استفاده از ابزاری به نام "روان سنج" اندازه گیری می کنند. یک "روان سنج" شامل دو دماسنج است که به هم گره خورده اند. یک حباب دماسنج در یک ماده آغشته به آب تمیز قرار دارد. برای شروع اندازه‌گیری رطوبت نسبی، روان‌سنج را بچرخانید تا دماسنج پیچیده‌شده دمایی پایدار داشته باشد، که باید کمتر از دمای خشک باشد. دمایی که دمای واقعی هوا خشک می شود درجه را اندازه می گیرد. تفاوت بین این دو درجه حرارت را «دپرسیون حباب مرطوب» می نامند و نتیجه تبخیر آب از یک ماده است. دانشمندان درجه حرارت و "تضعیف حباب مرطوب" یک دماسنج کم خشک را ثبت می کنند و سپس نموداری برای محاسبه رطوبت نسبی ایجاد می کنند. روان سنج در رطوبت سنج لامپ سایکرومتروفیک نیز به این صورت است.